Raden Adjeng Kartini

Onderwijzer



In Indonesië werd lang geleden een meisje geboren dat Kartini werd genoemd. Ze was van

adel en mocht van haar vader naar school. Dat was toen modern. Haar land was nog bezet

door Nederland, dus op school leerde ze onze taal.

Helaas besloot haar vader om Kartini vanaf haar twaalfde in huis op te sluiten. In

Indonesië was je dan huwbaar en mocht je niet meer met vreemden omgaan.

Maar Kartini bleef lezen en leren. Ze schreef brieven aan Nederlandse vrouwen en

mannen. Ze was tégen gedwongen huwelijken en tégen mannen die meerdere vrouwen

hadden (ook dat mocht toen). En ze was hartstochtelijk vóór onderwijs voor meisjes.

Volgens Kartini werd de wereld alleen leefbaar wanneer ook meisjes mochten leren. Dan

zouden zij later hun kinderen kennis meegeven én liefde voor andere mensen.

Na vier jaar versoepelde de vader van Kartini zijn regels. Maar nog kon zij haar dromen

niet waarmaken. Erger nog, ze werd zelfs uitgehuwelijkt! Omdat ze het hart van haar vader

niet wilde breken, stemde ze in.

Ze mocht van haar man gelukkig wel een schooltje beginnen. En toen werd ze zwanger.

Ze zette vast een babybedje neer in het klaslokaaltje waar zij lesgaf. Helaas overleed Kartini

vlak na de geboorte van haar kind.

Een vriend maakte een boek van haar brieven dat overal in de wereld werd vertaald,

net zoals het dagboek van Anne Frank. En in Indonesië werd haar geboortedag een feestdag:

op 21 april vieren ze Kartinidag.



Geschreven door Dido Michielsen