Harriette verwey

Cardioloog



In Paramaribo, de zonnige hoofdstad van Suriname, woonde Harriette

met haar zeven jongere broertjes en zusjes. Omdat ze heel lang was

voor haar leeftijd viel ze erg op en werd ze gepest. Toen ze haar op school

vroegen wat ze later wilde worden, zei ze maar ‘dokter’, alle andere meisjes

om haar heen wilden dat namelijk ook. En ook haar vader, die politieman

was, wilde dat vroeger worden, maar daar was nooit geld voor.

Maar voor Harriette was het anders. Voordat ze het wist vertrok ze naar

Nederland om geneeskunde te studeren. Toen ze aankwam moest ze erg

wennen. Wat was het hier koud, en wat waren Nederlanders anders! Je kon

niet zomaar langskomen om mee te eten. Ze was eenzaam en miste haar

familie. Maar dit was haar kans om de beste arts van heel Nederland en

Suriname te worden. Dus besloot ze hard te werken en zich van niemand

iets aan te trekken.

Harriette schopte het ver: ze ging werken als cardioloog in Leiden.

Ze wist vooral heel veel van het vrouwenhart. Daarnaast bedacht ze een

steunhart, een mechanisch pompje dat ervoor zorgde dat harten die het

niet meer deden bleven pompen. Ook in Nederland viel ze op: een prachtige,

boomlange verschijning, een vrouw van kleur bovendien, en die

waren er toen nog niet zoveel in ziekenhuizen.

Ze inspireert niet alleen andere artsen, maar ook kinderen: ‘Ik wil de

wind onder de vleugels zijn voor kinderen die niet met een zilveren lepel

zijn geboren. Wat ik heb bereikt, kunnen zij ook bereiken, als ze hun kansen

zien en pakken.’



Geschreven door Maria Lam